Wczoraj napisałm długą notkę i jakimś cudem szlag ją trafił. Skasowała się bezpowrotnie. Na odtworzenie nie miałam już czasu... Może dziś mi się uda...

Zaraz... o czym to ja wczoraj pisałam... Oczywiście o Komunii naszego Smyka, która odbędzie się już za dwa tygodnie. Już niebawem zaczną się próby, kolejna spowiedź. Młody już jakąś "rolę" dostał. Jako mama i gospodyni domowa denerwuję się, przeżywam ten czas przygotowań... razem z moją mamą ustalamy menu, zastanawiamy się, jak pomieścić gości, jak ustawić stoły, jak je nakryć... no wiecie... żeby było odświętnie i ładnie... Wszystkich gości, łącznie z nami, będzie 24 sztuki. To nie tak dużo, ale też i mało nie, a część rodziny przyjedzie dzień wcześniej i będzie nocowała, więc trzeba pomyśleć o dodatkowych posiłkach.

Rozchorowałam się w weekend majowy. Silne bóle brzucha, wysoka gorączka. Już jest dobrze, ale wisiała nade mną groźba pobytu w szpitalu, czego za wszelką cenę chciałam uniknąć... Lekarz z przychodni nie wiedział, co mi jest. Głowił się i zastanawiał, jakieś leki przepisał i silny antybiotyk na w razie czego... no i polecał ostry dyżur w razie, gdyby nic nie pomagało. No ale udało się bez szpitala, choć już szykowałam mężowi listę rzeczy do załatwienia, na wypadek gdybym jednak w tym szpitalu na dłużej wylądowała, a mąż już nawet zakupił szpitalne wyposażenie, tj. wodę mineralną i sucharki. Dochodzę do siebie po mału. Antybiotyk postawił mnie na nogi... tylko jeszcze parę dni diety i mam nadzieję dam radę zająć się na dobre przygotowaniami. Wystraszyłam się tego choróbska, bo wyłączyło mnie z  funkcjonowania, z myślenia "strategicznego" w okołokomunijnym czasie. I jak na złość rozdzwoniły się w tym czasie telefony. Klientka od ogrodu, komitet pierwszokomunijny w sprawie spotkania z kwiaciarką od dekoracji kościoła, kwiaciarka od kościoła...

Bałam się, że nie będę mogła przygotować przyjęcia... ba... że nie będę mogła uczestniczyć w samej uroczystości razem z  dzieckiem... Bałam się, że pójdę pod nóż i a nuż się nie obudzę...

Życie stanęło mi przed oczami... I w ogóle musiałam znowu nad sobą pomyśleć, zdysansować się do tego, co jest wokół i we mnie... Może po to ta choroba była... nie wiem...

Chciałbym, żeby uroczystość pierwszokomunijna Smyka była przeżyciem przede wszystki duchowym... Chciałabym, żeby Jezus był najważniejszy...