Przeczytałam na pewnym blogu, że polska Wielkanoc, to po pierwsze: święconka, po drugie: rezurekcja i że, niestety, niknie w tym tradycyjnym pojmowaniu znaczenie Wigilii Paschalnej, a to bądź co bądź szczyt obchodów wielkanocnych. Moi pierwsi nauczyciele wiary dwadzieścia parę lat temu zaszczepili we mnie tę miłość do nocnego czuwania w noc Zmartwychwstania do tego stopnia, że nigdy nie wybrałam się na poranną rezurekcję uważając ją zawsze za coś wtórnego i mniej ważnego...Z tych względów też nasz wielkanocny chór nigdy nie zaśpiewał na porannej Mszy rezurekcyjnej. Tłumaczyliśmy to względami teologicznymi. W ostatniej klasie podstawówki o mało co nie dostałam dwói z religii, kiedy powiedziałam, że Wigilia Paschalna odprawiana jest w Wielką Sobotę. "Nie! To już jest liturgia Niedzieli Wielkanocnej!!!" - ksiądz wyprowadził mnie z błędu na zawsze. Dziecko też tak uczę.

Zawsze mnie boli, ilekroć w Wiadomościach, Faktach, innych dziennikach, ba... a nawet od księży, biskupów...  słyszę jedynie o porannych, tradycyjnych rezurekcjach, a o Wigiliach Paschalnych nigdy. Kiedy biskup Nycz nastał w Warszawie, Wigilia Paschalna odbyła się o godzinie 22 czy 21 (już nie pamiętam) w katedrze św. Jana. Zakończyła się procesją rezurekcyjną. Pamiętam, że dziennkarze mieli problem ze zrozumieniem sensu tej liturgii, nieporadnie opisywali, co i jak... ale i tak cieszyłam się, że nareszcie idzie nowe... No... ale ciągu dalszego nie było...

W zasadzie, to może forma obchodów nie do końca jest najważniejsza. Ważne, by Jezus zmartwychwstał w nas... By Radość Paschalna była rzeczywistą Radością, głęboką przemieniającą Radością... a nie tylko świętem  kurczaczków i pisanek oraz dyngusowego lania...

W związku z powyższym mam też problem z tą nieszczęsną święconką. Wiem, że to taki typowo polski zwyczaj. Nie rozumiem go i od kilku lat zastanawiam się, co by było, gdybym tych pokarmów nie poświęciła. Nie widzę w tym zwyczaju nic, co by mi rozjaśniało bądź nadawało sens Wielkiej Nocy. Owszem - jajko - symbol nowego życia... ale to i tak wydaje mi się bardzo naciągane i chętnie bym sobie ten zwyczaj odpuściła. Przeszkadza mi. Ze święconką w moim domu rodzinnym zawsze biegała osoba najmniej zajęta przygotowaniami do świąt. Kiedyś latał mój brat w przerwie między odkurzaniem a krojeniem sałatki. Śmigał na rowerze, żeby było szybciej. Mnie zawsze raziły limuzyny i kreacje tych, dla których wycieczka do kościoła ze święconką była jedyną formą praktyk religijnych.  

Nie lubię kartek świątecznych z jajkami, króliczkami i kurczakami...

Męczą mnie sms-owe życzenia o żurku, białej kiełbasie i kasie...

* * *

Czym jest dla mnie Zmartwychwstanie? Zastanawiam się nad tym od wczoraj... Dlaczego tak bardzo czekam na Exsultet, na Alleluja... Czy to tylko czekanie na najpiękniejszą celebrację w roku i najpiękniejszy śpiew... Czy to tylko emocje? Czy Jezus zmartwychwstał w moim sercu? Czy prawdziwie żyje we mnie? Co by było, gdyby nie zmartwychwstał?

Dzięki Niemu żyję. On daje mi przedsmak Nieba i wiecznej Radości... Jest Źródłem Miłości nie z tego świata... po ludzku niemożliwej...

Wierzę, że kiedyś się zobaczymy... i wszystko stanie się jasne...

On żyje!!!