Jakoś tak dziwnie mi po wczorajszej spowiedzi. Boże, kiedy ja się nauczę spowiadać... Czy kiedyś pokocham ten sakrament i zacznę z niego korzystać należycie? To jasne, że bardzo niefajnie jest przyznawać się do swojego brudu i mimo wiary w Miłosierdzie Boże wyznanie grzechów nie należy do przyjemności... Nie czuję się ani lżej, ani lepiej... czuję ulgę, że mam to za sobą... Boże wybacz...

* * *

Czytam wspomniane w poprzedniej notce "Beskidzkie rekolekcje". Wanda Półtawska to niezwykła kobieta. Niezwykle wrażliwa i silna zarazem. Cudownie zmienna, a w wierze wytrwała i pokorna... taka chcąca zrozumieć... Książkę czyta się jak bloga. To takie notki, refleksje... gdzie życie życie rodzinne, codziennne troski, praca zawodowa miesza się z doświadczeniem Boga i głęboką refleksją nad tym, co nadprzyrodzone. Ksiądz Karol podsumowuje notatki Wandy krótkimi listami, myślami, komentarzami, wskazówkami... Jest z boku, prawie go nie ma, mimo, że wszystko, co pisze Wanda jest w dialogu z nim. To ona jest tu główną bohaterką. Nie da się czytać tej książki jednym tchem. Trzeba ją czytać fragmentami, trzeba przeżyć, przemodlić, przemedytować i próbować zrozumieć... 

Pani Wando, dziękuję za tę książkę...  Odkrywam siebie...